Δύο σημειώματα που φιλοξενούνται στο τεύχος αυτό, το γραμματόσημο
της Μεγάλης του Γένους Σχολής και η τρέχουσα έκδοση με επετείους και
γεγονότα, ετερόκλητες χωρίς αμφιβολία αφορμές, οδηγούν στις παρακάτω
σκέψεις.
Η άχρωμη, ρηχή και μερικώς στερημένη από κάθε φαντασία περί επετείων
και γεγονότων νέα έκδοση, καθώς και η υπόμνηση του γραμματοσήμου με
ένα επιβλητικό και αμιγώς ελληνικό αρχιτεκτονικό δημιούργημα του
19ου αιώνα, προκαλούν το ερώτημα αν και κατά πόσο θα μπορούσε αυτό
το γραμματόσημο να επανέλθει μετά από σαράντα περίπου χρόνια στο
προσκήνιο, στα πλαίσια -ας πούμε- μίας σειράς για διακεκριμένους
Έλληνες αρχιτέκτονες ή, ίσως ακόμα καλύτερα, για τους Έλληνες
αρχιτέκτονες της διασποράς.
Οι εκτός συνόρων Έλληνες δημιουργοί του 19ου αιώνα, όπως λ.χ. ο
Κωνσταντίνος Δημάδης της Μεγάλης του Γένους, ο Ξενοφών Λάτρης του
Ομηρείου Παρθεναγωγείου Σμύρνης, ο Περικλής Φωτιάδης του Ζωγραφείου
Γυμνασίου της Πόλης, αλλά και των αρχών του 20ου, όπως ο Νικόλαος
Ζάχος της Fondation Hellénique του Παρισιού, είναι ασφαλώς λαμπροί
εκπρόσωποι του νεότερου ελληνικού πολιτισμού και θα μπορούσε
ενδεχομένως το έργο τους να αναδειχθεί, απεικονιζόμενο σε καινούργια
γραμματόσημα.
Αν δεν κάνουμε λάθος, οι νέες εκδόσεις πρωτίστως εξυπηρετούν τον
πολιτισμό μας, πολλές και σημαντικές διαστάσεις του οποίου έχουν
αγνοηθεί εντελώς από την αρμόδια Αρχή.
