Ενασχόληση αποκλειστικά ανδρική από την αρχή, ο φιλοτελισμός δεν κατάφερε ποτέ να πείσει και να προσελκύσει στις τάξεις του το άλλο φύλο. Την απέραντη θλίψη που προκαλεί αυτή η διαπίστωση τη συνοδεύει μια κραυγή αγωνίας απόλυτα δικαιολογημένη: Πόσο μπορεί ένας φυσιολογικός φιλοτελιστής να αντέξει αυτή τη στέρηση;

Αναρωτιέται κανείς τι μορφή θα είχε σήμερα ο φιλοτελισμός, αν η συμμετοχή του ωραίου φύλου ήταν ισοδύναμη με εκείνη του, ας πούμε, λιγότερο ωραίου. Ας σκεφθούμε όμως αυτή την ισοδύναμη συμμετοχή παντού: ως μέλη στα σωματεία, στη διοίκησή τους, στην εμπορική δραστηριότητα, στην παρουσία σε εκθέσεις, στην εργογραφία.

Η ευθύνη βαρύνει αποκλειστικά εμάς. Επομένως το ερώτημα πρέπει να τεθεί διαφορετικά: "Πού χάθηκε η δική μας φιλοτελική προσέγγιση προς το ωραίο φύλο;" Έχουν ποτέ θεσπιστεί κίνητρα για την εγγραφή γυναικών σε σωματεία ή ειδικά βραβεία σε εκθέσεις για εκθέτριες; Πόσες φορές ανοίξαμε τη συλλογή μας μπροστά τους, ή σε πόσες φιλοτελικές συζητήσεις τους δώσαμε βήμα; Πόσες φορές επιμείναμε να μας συνοδεύσουν σε δημοπρασίες, εκθέσεις ή, έστω, λιγότερο αμιγείς φιλοτελικές εκδηλώσεις;

Ας κάνουμε την αρχή από το πολύ στενό μας περιβάλλον. Την επόμενη φορά που θα επιστρέψουμε από δημοπρασία θριαμβευτές, ως συνήθως, και σε καλή διάθεση, επίσης ως συνήθως, ας καλέσουμε τη σύντροφό μας να καθίσει δίπλα μας λέγοντας: "Αγάπη μου, έλα να σου δείξω τι χτύπησα σήμερα για τη συλλογή σου". Ας μετρήσουμε τις αντιδράσεις και επανερχόμαστε.